Kolubarska bitka vođena je između srpske i autrougarske vojske od 16. novembra do 15. decembra 1914. godine. Posle velike pobede srpske vojske na Ceru i operacija na Drinskom frontu, srpske armije su se povukle na desnu obalu reka Kolubare i Ljiga. Istovremeno, zauzevši Beograd, austrougarske oružane snage nastavile su napade u reonima Severne i Zapadne Srbije. Posle višednevnih teških borbi, naročito na planini Suvobor, srpska vojska se morala povući na rezervne položaje severozapadno od Gornjeg Milanovca. Time je sužena linija fronta, vojnici su dobili tri dana odmora, a jedinice su dobile neznatnu dopunu ljudstva i dodatnu artiljerijsku municiju. Time je okončana defanzivna faza bitke. Vrhovna komanda i komanda Prve armije, procenile su da je nastupio momenat za protivofanzivu.

Pod komandom Živojina Mišića Prva armija, koja se nalazila na težištu dejstva 3. decembra u 7 sati izjutra započela je iz reona Gornjeg Milanovca tzv. „Rudničku ofanzivu“, opšti napad i za svega dva dana slomila otpor neprijatelja na Suvoboru, potiskujuću austrougarsku Šestu armiju prema Savi. Uporedo sa njom Druga i Treća armija razbile su austrougarsku petu armiju južno od Beograda i, do 15. decembra, proterale je iz Srbije.

Samo tokom borbi 3. decembra zarobljeno je 3 oficira, 400 podoficira i vojnika i 4 topa sa 1000 granata.

Ova sjajna pobeda predstavlja redak primer u istoriji ratovanja da jedna vojska pred konačnim slomom, za kratko vreme organizuje protivofanzivu i porazi neprijatelja.

Simptom/GMpres